W twórczości Jerzego Kubiny portret nigdy nie służy wiernemu odtworzeniu ludzkiej twarzy. Staje się przestrzenią psychologiczną, w której materia malarska przejmuje rolę emocji. W obrazie Maska niebieska forma wyłania się z głębokiej czerni niczym ślad obecności. Twarz nie zostaje opisana – zostaje wydobyta z materii.
Grube nawarstwienia farby, szerokie gesty pędzla i świadomie pozostawione ślady procesu twórczego budują napięcie pomiędzy odsłonięciem a ukryciem. Maska nie pełni tutaj funkcji kostiumu. Staje się symbolem granicy oddzielającej to, co widzialne, od tego, co pozostaje wewnętrznym doświadczeniem.
Ograniczona paleta barw wzmacnia psychologiczną siłę obrazu. Intensywny błękit, zestawiony z czernią i ziemistymi tonami, nie opisuje rzeczywistości, lecz buduje emocjonalną przestrzeń, w której światło staje się równie ważnym środkiem wyrazu jak materia.
Portret nie odpowiada na pytanie, kim jest przedstawiona postać.
Pozostawia widza z ważniejszym pytaniem:
Maska nie zasłania tożsamości. Ujawnia, że to, co najważniejsze, nigdy nie znajduje się na powierzchni.
